I walked into the Mangaluru Literature Festival 2026 with a quiet sense of excitement – but also a very personal anticipation. I was especially looking forward to seeing Ruchira Kamboj in person. Having followed her journey closely for years, the opportunity to listen to her reflections on India’s neighbourhood, extra-regional powers, and strategic realism felt deeply meaningful. What I did not expect was how profoundly this festival would stretch my imagination – across geopolitics and spirituality, rivers and space, cinema and civilisational memory.

One of the earliest reasons Ruchira Kamboj left an imprint on me dates back to 2014, when she served as the protocol officer during Prime Minister Narendra Modi’s swearing-in ceremony. Even then, she represented diplomacy at its finest – measured, composed, precise, and dignified. Watching her speak at Mangaluru years later only reaffirmed why she had remained a favourite for so long. Her articulation of economic security fusing with national security, the inevitability of calculated multi-alignment, and India’s need for strategic realism without moral posturing came not as theory, but as lived statecraft. There was grace in her clarity, and confidence without theatrics.

Equally nostalgic and intellectually satisfying was watching Sreeram Chaulia live on stage. Having followed his geopolitics and diplomacy series on DD India, there was something almost full-circle about listening to him speak in Mangaluru. Ideas that once travelled through television screens now resonated in a packed auditorium by the coast – underscoring how Mangaluru has quietly emerged as a serious national platform for ideas.

The session “Great Power Games: From Western Decline to Eastern Ascent” stayed with me long after it ended. The most striking takeaway was not about how fast India is growing, but how India must outlast its neighbourhood. In a world driven by noise, impatience, and spectacle, the reminder that power today is patience felt deeply relevant. We are living through a rare historical window – demography, democracy, and policy alignment are finally converging. If India does not ascend now, this opportunity may not return.

That realism continued through discussions on the collapse of the old world order. The acknowledgement that military interventions have imposed enormous costs, and that VUCA is now the default global condition, was refreshingly honest. India’s choices, speakers emphasised, must be guided by strategic independence, hard-headed realism, and self-assurance, not ideological rigidity.

Yet what made Mangaluru Lit Fest truly distinctive was its refusal to let geopolitics dominate at the expense of culture. The festival honoured S. L. Bhyrappa as one of India’s foremost civilisational writers – a scholar-novelist who approached history and society with intellectual courage. For many of us in the right-of-centre ecosystem, Bhyrappa represents literary authenticity rooted in research, realism, and restraint. The discussions around his work reflected quiet confidence rather than defensiveness.

One of the most charming sessions was the book discussion on Red Cherries on the Canara Coast. I remember animatedly discussing the topic with a friend – both of us struck by how a seemingly niche subject opened layers of coastal memory, sport, and community life. The audience engagement was extraordinary. In fact, at one point, the author asked for an audience member’s phone number on stage – to collect an old photograph of a local cricketer that had surfaced during the discussion. It was literature unfolding in real time.

The exploration of underarm cricket as part of coastal sporting culture was especially evocative – not just as sport, but as adaptation, social space, and lived tradition. It reminded us that archives often live with people, not institutions.

The session on news, narratives, and digital storytelling, featuring Smita Prakash and moderated by Surabhi Hodigere, added another layer of depth. Smita Prakash, hailing from Tulu Nadu, has always been a natural defender of cultural rootedness. What makes her remarkable is how effortlessly she embodies India’s plural identity – embracing Punjabi, North Indian, South Indian, and regional traditions without flattening any of them. In her, one sees the truest sense of a Bharatiya Nari – grounded, confident, culturally fluent, and unapologetically Indian. Surabhi Hodigere’s moderation brought balance and sharpness, framing journalism as both responsibility and restraint.

The Kannada sessions gave the festival its cultural spine. A discussion on cinema stood out for its gentle wisdom – urging audiences not to over-intellectualise films, but to receive them as art, absorb them, and learn from them. Conversations on preserving local languages like Kodava, Tulu and on cultural traditions such as Rangabhoomi and Bombayatta, reminded us that civilization survives through practice, not mere preservation.

From Gita for Gen Z to space exploration, from rivers to diplomacy, from cricket to cinema – Mangaluru Lit Fest 2026 demonstrated rare intellectual confidence. It proved that India’s imagination need not be fragmented. As an audience member, I did not feel like a passive listener; I felt invited into a civilisational conversation.

Mangaluru Lit Fest has become more than a regional event. It is now a premier national platform – serious, rooted, and expansive. Walking away, I felt not just informed, but recalibrated. From Netravati to the Nile, the festival reminded me that India’s story, when told honestly, is vast – and still unfolding.

✍️ Sahana A.

The post Inside Mangaluru Lit Fest 2026: Ideas, Identity, and Imagination in Dialogue appeared first on Mangaluru.

ಶತಾವಧಾನಿ ಡಾ. ಆರ್.‌ ಗಣೇಶ್‌ ಮತ್ತು ಡಾ. ಜಿ. ಬಿ. ಹರೀಶ್‌

Literature written in Bhyrappa’s shadow is literature that can reach all of India: Shatavadhani R. Ganesh

“There is no other Kannada writer who has reached as many languages as Bhyrappa. One can confidently say that literature following in his shadow is literature that can reach the whole of India. He was widely regarded as an Indian author who happened to write in Kannada. Even the Marathi people considered him a Marathi writer writing in Kannada,” said Shatavadhani Dr. R. Ganesh.

Speaking at a session titled “Literature that can grow in the light of Bhyrappa,” he said, “Bhyrappa was someone who had his finger on the pulse of life. That is why his literature reached everyone. Another important point is that he used to say he never kept a specific reader in mind while writing. That is very crucial. Nowadays, some people fix their translators even before they start writing; they focus more on how to reach others right from the start. But Bhyrappa did not do that. He prioritized the subject matter. He gave exactly what the subject demanded. That is why writing without keeping anyone in mind is essential.”

“Bhyrappa used to tell me that he enjoyed making large morsels on a big leaf and eating elaborately. This is why his works were so comprehensive. There is a saying -‘Think Big.’ He was the personification of that. He was vast, grand, and noble in his being and his writing. Above all, he thought in a profound and dignified manner,” he added.

“He sought authenticity. While writing the novel Mandra, he went and stayed at a musician’s house. He wanted authenticity in everything. He had his own distinct style and originality. Navodaya writers also had their own styles. I can close my eyes and listen to the literature of Kuvempu, Bhyrappa, or Govinda Pai and identify it as theirs,” he said.
“How can Kannada literature become strong without reading tradition? Bhyrappa was constantly reading Kumaravyasa Bharata. One must also read the Shastras (classical treatises). Bhyrappa was immensely pleased after reading Sediyapu Krishna Bhatta’s work on prosody (Chhandas),” he noted.

The dialogue was moderated by writer and thinker G.B. Harish. As this was the valedictory session, Sunil Kulkarni, Trustee of the Bharat Foundation, delivered the vote of thanks at the beginning of the session.

ಭೈರಪ್ಪನವರ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಂದರೆ ಇಡೀ ಭಾರತಕ್ಕೆ ತಲುಪಬಲ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ: ಶತಾವಧಾನಿ ಆರ್. ಗಣೇಶ್

‘ಭೈರಪ್ಪನವರಷ್ಟು ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಮುಟ್ಟಿದ ಬೇರೆ ಕನ್ನಡ ಲೇಕಖನಿಲ್ಲ. ಅವರ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಬರಹುದಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಂದರೆ ಇಡೀ ಭಾರತಕ್ಕೆ ತಲುಪಬಲ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಂತ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು. ಅವರನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಲೇಖಕ ಅಂತಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು. ಮರಾಠಿಗರಂತೂ ಅವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಾಠಿ ಲೇಖಕ ಅಂತಲೇ ಇತ್ತು’ ಎಂದು ಶತಾವಧಾನಿ ಡಾ.ಆರ್. ಗಣೇಶ್ ಹೇಳಿದರು.

‘ಭೈರಪ್ಪನವರ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬೆಳೆಯಬಹುದಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ’ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾತನಾಡಿದರು. ‘ಭೈರಪ್ಪನವರು ಜೀವನಾಡಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡವರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಲುಪುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಎಂದರೆ ಅವರು ತಾವು ಬರೆಯುವಾಗ ಯಾವ ಓದುಗರನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಈಗಂತೂ ಕೆಲವರು ಬರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಅನುವಾದಕರನ್ನು ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ವಸ್ತುವಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದರು. ವಸ್ತು ಏನು ಬೇಡುತ್ತದೋ ಅಷ್ಟನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾರನ್ನೂ ಗಮನದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ ಬರೆಯುವುದು ಮುಖ್ಯ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

‘ಭೈರಪ್ಪನವರು ನನಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ದೊಡ್ಡ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ತುತ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ತಿನ್ನುವುದು ಇಷ್ಟ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅವರ ಕೃತಿಗಳು ಸಮಗ್ರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಥಿಂಕ್ ಬಿಗ್, ಬೃಹತ್ತಾಗಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು, ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾತಿದೆಯಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಅನ್ವರ್ಥವಾಗಿದ್ದರು. ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದ್ದರು. ಭವ್ಯವಾಗಿ, ಉದಾತ್ತವಾಗಿ ಇದ್ದರು ಮತ್ತು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಘನವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

‘ಅವರು ಅಧಿಕೃತತೆ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಂದ್ರ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯುವಾಗ ಸಂಗೀತಕಾರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಇದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಅಧಿಕೃತತೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಅವರದೇ ಆದ ಶೈಲಿ ಇತ್ತು. ಒರಿಜಿನಾಲಿಟಿ ಇತ್ತು. ನವೋದಯದ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೂ ಅವರದೇ ಆದ ಶೈಲಿ ಇತ್ತು. ನಾನು ಕುವೆಂಪು, ಭೈರಪ್ಪ, ಗೋವಿಂದ ಪೈ ಮುಂತಾದವರ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೇಳಿದರೂ ಆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅವರದೇ ಎಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

‘ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಓದದೇ ಇದ್ದರೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುವುದು ಹೇಗೆ. ಭೈರಪ್ಪನವರು ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ ಭಾರತ ಓದುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಆಮೇಲೆ ಶಾಸ್ತ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಓದಬೇಕು. ಭೈರಪ್ಪನವರು ಸೇಡಿಯಾಪು ಕೃಷ್ಣಭಟ್ಟರ ಛಂದೋಪದ್ಯ ಓದಿ ಬಹಳ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಈ ಸಂವಾದವನ್ನು ಸಾಹಿತಿ, ಚಿಂತಕ ಜಿ.ಬಿ. ಹರೀಶ್ ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಇದು ಸಮಾರೋಪ ಗೋಷ್ಠಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಗೋಷ್ಠಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಭಾರತ್ ಫೌಂಡೇಶನ್ ಟ್ರಸ್ಟಿ ಆಗಿರುವ ಸುನೀಲ್ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಅವರು ಧನ್ಯವಾದ ಸಮರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದರು.

The post ಸಮಾರೋಪ : ಭೈರಪ್ಪನವರ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬೆಳೆಯಬಹುದಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ appeared first on Mangaluru.

ಬೊಂಬೆ ಆಟ ಪ್ರದರ್ಶನ
ಉಜ್ವಲ ಕೃಷ್ಣರಾಜ್‌ ತಂಡದವರಿಂದ

Appreciation for the Puppet Show

At the 8th edition of the Mangalore Lit Fest, a performance of Bombeyata (Puppet Show), a significant part of our culture, was organized. Ujjwala Krishnaraj presented the story of Rani Abbakka, showcasing the traditional art of puppetry to the gathered audience. While focusing on children during the performance, she also spoke about the importance of puppet theatre. She remarked that “Bombeyata brings joy and enhances awareness, which is why it is so vital.” Krishnaraj assisted in conducting the program.

ಬೊಂಬೆಯಾಟ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಶ್ಲಾಘನೆ

ಮಂಗಳೂರು ಲಿಟ್ ಫೆಸ್ಟ್ 8ನೇ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮಹತ್ವದ ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಬೊಂಬೆಯಾಟದ ಪ್ರದರ್ಶನವೂ ನಡೆಯಿತು. ಉಜ್ವಲಾ ಕೃಷ್ಣರಾಜ್ ಅವರು ರಾಣಿ ಅಬ್ಬಕ್ಕನ ಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿದರು. ಈ ಮೂಲಕ ಬೊಂಬೆಯಾಟ ಕಲೆಯನ್ನು ನೆರೆದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮುಂದೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರು. ಮಕ್ಕಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೀಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಬೊಂಬೆಯಾಟದ ಮಹತ್ವದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಬೊಂಬೆಯಾಟ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅರಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಬೊಂಬೆಯಾಟ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಕೃಷ್ಣರಾಜ್ ಅವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಸಲು ನೆರವಾದರು.

The post ಬೊಂಬೆ ಆಟ ಪ್ರದರ್ಶನ appeared first on Mangaluru.

Jayanth Kodkani and Manuja Veerappa

Cricket failed to grow competitively in the coast due to a few wrong decisions: Jayant Kodkani

“At one time, cricket was flourishing in the Mangaluru region. However, over time, due to wrong decisions taken during several unfortunate circumstances, competitive cricket platforms failed to take shape,” said senior journalist Jayant Kodkani.

Speaking at the session titled “Red Cherries in the Canara Coast: Cricket in Mangaluru and Udupi,” based on his book Red Cherries in the Canara Coast, he noted: “Today, to the outside world, K.L. Rahul is the only visible cricketer from Mangaluru. But once, there were many players here. In Indian cricket history, the first-ever Ranji match was played between Mysore and Madras. There were four Mangalurean players in the Mysore team and one in the Madras team.”

“Regions like South Africa and London have documented histories of regional cricket. Similarly, our coast has a cricket history too. This book was written to document that. However, due to a lack of existing records, the writing process was somewhat difficult,” he explained.

“Matches here stopped due to politics. Outside of Bengaluru, no place has as many medical colleges as this region. Despite being such a hub, for various reasons, it wasn’t possible to play cricket at a high competitive level here. The fact that it rains continuously for three months is also a factor. Yet, because of that very rain, the ‘Barish Trophy’ used to be held at Nehru Maidan. People would play cricket wearing raincoats and holding umbrellas,” he said.

“Cricket is deeply interwoven with literature and society. Many English literateurs have written about cricket. In Kannada, even Kuvempu was a cricket fan; he had shared that he was a fan of Sunil Gavaskar,” he added.

Speaking about the famous cricketer Budhi Kunderan, he said: “Budhi Kunderan hailed from Mulki near Mangaluru. A legendary cricketer, he worked extremely hard in his early days. Though he came from a background of poverty, he was an exceptional player.”

The dialogue was moderated by senior journalist Manjula Veerappa. Senior cricket enthusiasts from Mangaluru participated in the session, giving a fresh touch to old memories.

ಕೆಲವು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಂದ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ: ಜಯಂತ್ ಕೋಡ್ಕಣಿ

‘ಮಂಗಳೂರು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಹಲವು ತಪ್ಪು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ವೇದಿಕೆಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತ ಜಯಂತ್ ಕೋಡ್ಕಣಿ ಹೇಳಿದರು.

ಅವರು ಬರೆದಿರುವ ‘ರೆಡ್ ಚೆರ್ರೀಸ್ ಇನ್ ದಿ ಕೆನರಾ ಕೋಸ್ಟ್’ ಎಂಬ ಕೃತಿಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ‘ರೆಡ್ ಚೆರ್ರೀಸ್ ಇನ್ ದಿ ಕೆನರಾ ಕೋಸ್ಟ್: ಮಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್’ ಎಂಬ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಅವರು, ‘ಈಗ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗ ಎಂದರೆ ಕೆ.ಎಲ್. ರಾಹುಲ್ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟಗಾರರಿದ್ದರು. ಭಾರತದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ರಣಜಿ ಪಂದ್ಯ ಮೈಸೂರು ಮತ್ತು ಮದ್ರಾಸ್ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಮೈಸೂರು ತಂಡದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ಮತ್ತು ಮದ್ರಾಸ್ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಂಗಳೂರಿನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟಗಾರ ಇದ್ದರು’ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

‘ದಕ್ಷಿಣಾ ಆಫ್ರಿಕಾ, ಲಂಡನ್ ಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಅದೇ ಥರ ನಮ್ಮ ಕರಾವಳಿಗೂ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಅದನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈ ಕೃತಿ ರಚನೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ದಾಖಲಾತಿಗಳು ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವ ಕಾರಣ ಇದರ ರಚನೆ ಕೊಂಚ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು’ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

‘ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಪಂದ್ಯಗಳು ನಿಂತು ಹೋದವು. ಬೆಂಗಳೂರು ಹೊರತಾಗಿ ಇಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಮೆಡಿಕಲ್ ಕಾಲೇಜ್ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಇಂಥಾ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ನಿರಂತರ ಮಳೆ ಬೀಳುವ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿರುವುದೂ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಕಾರಣ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನೆಹರೂ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಬಾರಿಶ್ ಟ್ರೋಫಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ರೇನ್ ಕೋಟ್ ಧರಿಸಿ, ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

‘ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಜೊತೆ ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಹಲವಾರು ಸಾಹಿತಿಗಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕುರಿತು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೂ ಕುವೆಂಪು ಕೂಡ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಸುನೀಲ್ ಗವಾಸ್ಕರ್ ಅವರು ಅಭಿಯಾನಿಯಾಗಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಖ್ಯಾತ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗ ಬುಧಿ ಕುಂದ್ರನ್ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದ ಅವರು, ‘ಬುಧಿ ಕುಂದ್ರನ್ ಮಂಗಳೂರಿನ ಮುಲ್ಕಿ ಮೂಲದವರು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರಾಗಿದ್ದ ಅವರು ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಪರಿಶ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಬಡತನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದವರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟಗಾರರಾಗಿದ್ದರು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಈ ಸಂವಾದವನ್ನು ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಮಂಜುಳಾ ವೀರಪ್ಪ ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಮಂಗಳೂರಿನ ಹಿರಿಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಈ ಗೋಷ್ಠಿಯನ್ನು ಭಾಗವಹಿಸಿ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಸ್ಪರ್ಶ ನೀಡಿದರು.

The post Book Discussion : Red Cherries on the Canara Coast : The Story of Cricket in Mangaluru and Udupi appeared first on Mangaluru.

ಪಿ. ಶೇಷಾದ್ರಿ, ಮಾಳವಿಕಾ ಅವಿನಾಶ್‌ ಮತ್ತು ಪಲ್ಲವಿ ರಾವ್‌ ಕಾರಂತ್‌

Subsidies are essential for experimental films: P. Sheshadri

“Government support is essential for experimental films. Without government subsidies, producing such films becomes difficult,” opined National Award-winning director P. Sheshadri.

Speaking at a session titled “Chitra mattu Chetana: Kannada’s Creative Responsibility” during the 8th edition of the Mangaluru Lit Fest held at the T.M.A. Pai Hall on Sunday, he said, “The first problem encountered while making experimental films is financial. In this regard, the government’s subsidy of ₹10 lakh is very crucial.”

“When I made Munnudi, the government used to provide ₹10 lakh each to 20 films. I was determined that my film should be one among those 20 quality films of the year. However, now it has become one among 200 films. This cannot be considered true competition. In this regard, the government should reduce the number of films and continue the practice of providing subsidies only to quality cinema,” he added.

Stressing the need to introduce the ‘language of cinema,’ he said, “Cinema is a mass medium and a collective art. Although the director is called the ‘Captain of the Ship,’ many people’s hard work goes into the formation of a film. Therefore, everyone should sit and discuss. But that isn’t happening currently; there is a lack of this collaborative spirit. Cinema has its own language—camera angles and lighting all have their own syntax. We need to introduce this, as there is a deficiency in our understanding of it.”

Regarding historical films, he said they must be made with great care and responsibility. “The number of historical films in our industry is low. We must be very cautious while making them. For instance, although the story of Kittur Chennamma belongs to the Belagavi region, the film used Mysuru or ‘cinema Kannada.’ In the film Sangolli Rayanna, the love story was glamorized. History should not be distorted through such glorification. While creative freedom plays a major role in cinema, it should not compromise historical facts. We must work with extreme caution so that the next generation does not develop misconceptions.”

Adding to this point, actress Malavika Avinash said, “I understand Sheshadri’s concern. It is better not to show something at all than to show it incorrectly. However, not everyone follows that principle. In the film Immadi Pulakeshi, Dr. Rajkumar’s portrayal is exactly as recorded in history. Extensive research is necessary in this regard; research is just as important as entertainment.”

She further emphasized the growing need for historical films, saying, “History often only mentions Mughals like Akbar and Babur. Many of us didn’t know about Tanaji. It was only after watching the movie that many people learned about him. Due to a bit of exaggeration and glorification, the story reached a vast audience. Some stories simply must be told. When Sheshadri made Munnudi, he did it authentically with a lot of research. Because of that, a specific issue reached many people through that film.”

The session was moderated by author Pallavi Rao Karanth.

ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಅವಶ್ಯ: ಪಿ. ಶೇಷಾದ್ರಿ

‘ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ಬೆಂಬಲ ಅಗತ್ಯ. ಸರ್ಕಾರದ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ನಿರ್ದೇಶಕ ಪಿ. ಶೇಷಾದ್ರಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಟಿ.ಎಂ.ಎ ಪೈ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಭಾನುವಾರ ನಡೆದ ಎಂಟನೇ ಆವೃತ್ತಿಯ ಮಂಗಳೂರು ಲಿಟ್‌ ಫೆಸ್ಟ್ ನ ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಚೇತನ – ಕನ್ನಡದ ಸೃಜನಶೀಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂಬ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಅವರು, ‘ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಮೊದಲು ಎದುರಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಹಣಕಾಸಿನದ್ದು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ 10 ಲಕ್ಷ ರೂ. ಸಬ್ಸಿಡಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ನಾನು ಮುನ್ನುಡಿ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಿದಾಗ, ಸರ್ಕಾರ 20 ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ತಲಾ 10 ಲಕ್ಷ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ವರ್ಷದ 20 ಗುಣಮಟ್ಟದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಚಿತ್ರವಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಹಠವಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಈಗ 200 ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಪೈಪೋಟಿ ಎಂದು ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಕೊಡುವ ಪರಿಪಾಠ ಮುಂದುವರೆಸಬೇಕು’ ಎಂದರು.

‘ಸಿನಿಮಾ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕು ಎಂದ ಅವರು, ಸಿನಿಮಾ ಎನ್ನುವುದು ಸಮೂಹ ಮಾಧ್ಯಮ. ಅದೊಂದು ಸಮೂಹ ಕಲೆ. ನಿರ್ದೇಶಕನಿಗೆ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್‌ ಆಫ್‌ ದಿ ಶಿಪ್‌ ಎಂದರೂ, ಒಂದು ಚಿತ್ರ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಹಲವರ ಶ್ರಮವಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ಕೂಡಿ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಆದರೆ, ಅದು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಇದೆ. ಸಿನಿಮಾಗೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಭಾಷೆ ಇದೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಆ್ಯಂಗಲ್‌, ಲೈಟಿಂಗ್ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದೆ ಭಾಷೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕು. ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಇದೆ’ ಎಂದರು.

‘ಐತಿಹಾಸಿಕ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದ ಅವರು, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಅಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ಕಿತ್ತೂರು ಚೆನ್ನಮ್ಮ ಕಥೆಯು ಬೆಳಗಾವಿಯ ಪ್ರಾಂತ್ಯದದ್ದಾರೂ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿತ್ತು. ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಕಥೆ ವೈಭವೀಕರಣಗೊಂಡಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ವೈಭವೀಕರಣ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಿರುಚಬಾರದು. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸೃಜನಶೀಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅದರಿಂದ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಚ್ಯುತಿ ತರಬಾರದು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಅದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನವರಿಗೆ ತಪ್ಪು ಗ್ರಹಿಕೆ ಆಗಬಾರದು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪೂರಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಮಾಳವಿಕಾ ಅವಿನಾಶ್‌, ‘ನನಗೆ ಶೇಷಾದ್ರಿ ಅವರ ಭಯ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪು ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ತೋರಿಸದಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಆ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಮ್ಮಡಿ ಪುಲಕೇಶಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಡಾ. ರಾಜಕುಮಾರ್‌ ಅವರ ಚಿತ್ರಣ, ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿರುವಂತೆಯೇ ಇದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಶೋಧನೆ ಅಗತ್ಯ. ರಂಜನೆ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ಸಹ’ ಮುಖ್ಯ ಎಂದರು.

‘ಐತಿಹಾಸಿಕ ಚಿತ್ರಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಎಂದ ಅವರು, ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಬರ್, ಬಾಬರ್‌ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಮೊಘಲರ ಉಲ್ಲೇಖವೇ ಇದೆ. ನಮಗೆ ತಾನಾಜಿ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ತಾನಾಜಿ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ವೈಭವೀಕರಣದಿಂದಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಶೇಷಾದ್ರಿ ಅವರು ಮುನ್ನುಡಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ, ಆ ಚಿತ್ರದಿಂದ ಹಲವರಿಗೆ ತಲುಪಿದಂತಾಯಿತು’ ಎಂದರು.

ಪಲ್ಲವಿ ರಾವ್ ಕಾರಂತ್ ಸಂವಾದ ನಿರ್ವಹಿಸಿದರು.

The post ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆ : ಕನ್ನಡದ ಸೃಜನಶೀಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿ appeared first on Mangaluru.

ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್‌, ಶ್ರೀಕಾಂತ್‌ ಶೆಟ್ಟಿ ಕಾರ್ಕಳ

The dangers faced by Israel and India are similar: Journalist Vishweshwar Bhat Praise for Israel during the dialogue on the book “Badukulidavaru Kandante”

“There is a certain similarity in the dangers faced by Israel and India. They are subjected to repeated invasions, while we fall victim to terrorist acts several times a year. However, that country has taken appropriate retaliatory measures against those who came to provoke them. Their patriotism is exemplary. Previously in our country, there was no proper response to terrorist acts, and retaliation was zero,” said journalist Vishweshwar Bhat.

Speaking during a dialogue about his work “Badukulidavaru Kandante” (As Seen by the Survivors), he stated, “To fully understand Israel and Palestine, one must look at the history of those nations. It should not be viewed through the lens of ‘Right’ or ‘Left.’ The patriotism of Israelis is unprecedented.”

Expressing his admiration for the Israelis, he noted, “65% of Israel consists of desert. The amount of rain that falls in Mangaluru in one hour is what they receive in an entire year. Despite this, they teach the world about irrigation. No matter where in the world an Israeli is in trouble, the entire nation rushes to their aid.”

“All the nations surrounding Israel have attacked them. They should have been annihilated long ago. However, due to their willpower, they continue to fight even today,” he said. The session, which provided a comprehensive description of Israel’s geography, was packed to capacity.

Shrikanth Shetty moderated the session.

ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಭಾರತ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮ್ಯವಿದೆ: ಪತ್ರಕರ್ತ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್

‘ಬದುಕುಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ’ ಪುಸ್ತಕ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ಕುರಿತು ಮೆಚ್ಚುಗೆ

ಮಂಗಳೂರು ಲಿಟ್ ಫೆಸ್ಟ್ ವೇದಿಕೆ, ಮಂಗಳೂರು: ‘ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಎದುರಾಗಿರುವ ಅಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಮ್ಯವಿದೆ. ಅವರು ಪದೇ ಪದೇ ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಆ ದೇಶ ಅವರನ್ನು ಕೆಣಕಲು ಬಂದವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರತೀಕಾರ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡಿದೆ. ಅವರ ದೇಶಪ್ರೇಮ ಮಾದರಿಯಾಗುವಂತಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ಮೊದಲು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೇ ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರತೀಕಾರ ಸೊನ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು’ ಎಂದು ಪತ್ರಕರ್ತ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ ಹೇಳಿದರು.

ಅವರು ಬರೆದಿರುವ ‘ಬದುಕುಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ’ ಎಂಬ ಕೃತಿಯ ಕುರಿತ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಅವರು, ‘ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾಲೇಸ್ತೀನ್ ಕುರಿತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಆ ದೇಶಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಬಲ ಮತ್ತು ಎಡ ಎಂಬ ಮಸೂರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡಬಾರದು. ಇಸ್ರೇಲಿಗರ ದೇಶಪ್ರೇಮ ಅಭೂತಪೂರ್ವವಾದದ್ದು’ ಎಂದರು.

ಇಸ್ರೇಲಿಗರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಅವರು, ‘ಇಸ್ರೇಲ್ ನ ಶೇ.65 ಭಾಗ ಮರುಭೂಮಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಳೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಅವರು ನೀರಾವರಿ ಕುರಿತು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲಿಗರು ಎಲ್ಲೇ ತೊಂದರೆಗೆ ಒಳಗಾದರೂ ಇಡೀ ರಾಷ್ಟ್ರವೇ ಅವರ ನೆರವಿಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತದೆ’ ಎಂದರು.

‘ಇಸ್ರೇಲ್­ನ ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅವರ ವಿರುದ್ದ ದಾಳಿ ಮಾಡಿವೆ. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೋ ನಿರ್ಣಾಮ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರು ಇಂದಿಗೂ ಹೋರಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಇಸ್ರೇಲ್ ನ ಭೌಗೋಳಿಕತೆ ಕುರಿತ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿವರ ನೀಡಿದ ಅವರ ಗೋಷ್ಠಿ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿತ್ತು.

ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಗೋಷ್ಠಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದರು.

The post ಪುಸ್ತಕ ಚರ್ಚೆ – ಬದುಕುಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ appeared first on Mangaluru.

Smita Prakash and Surabhi Hodigere

Expressing opinions has become more prevalent than reporting news: Smita Prakash

Bias is natural; journalists must set it aside and focus on the news. A dialogue on media with ANI Editor-in-Chief Smita Prakash

“All journalists are biased. If a journalist claims otherwise, it simply means they are lying. Everyone has a preferred news topic, individual, or political party. However, a true journalist sets all of those aside and works with a sole focus on the news,” said ANI Editor-in-Chief Smiths Prakash.

” We used to be trained to keep our personal thoughts aside while working. In recent times, this practice is diminishing. Everyone is immersed in the attempt to tell an interesting story. Due to increased competition everywhere, storytelling by expressing personal opinions has become more important than the news itself,” she felt.

Smita spoke at the session titled “Newsrooms and Newsfeeds: How Digital Storytelling is Reshaping Public Discourse” on the second day of the 8th edition of the Lit Fest held at the TMA Pai International Convention Centre, Mangaluru.

Speaking about moving away from traditional newsrooms toward podcasts, she said, “Recently, immediate reporting in newsrooms has decreased. Everyone has turned toward social media. Therefore, making new attempts is inevitable.

”If we do not change with the times and try new things, society moves toward an end. Along with all this, learning something new is a matter of joy. This is why I started the podcast”, she pointed out.

Having interviewed several high-profile figures including the Prime Minister, the Home Minister, and officials from the Ministry of External Affairs, she addressed the question of whether questions are provided in advance:

“Questions are not provided beforehand. Some people speak very naturally. In fact, it is during such spontaneous conversations that new stories have broken for the first time. For instance, Aruna Irani revealed for the first time on a podcast that she had been married to a married man for the last 15 years. Sometimes, after an interview is over, guests request to edit out certain parts if they feel the information might harm their family members. We only edit in such specific instances,” she said.

In the context of the recent social media buzz regarding “Godi Media” and the allegation that journalists are “sold out,” Smita responded:

“This talk has existed since the olden days. Back then, it was referred to as ‘Lifafa Journalism’ (envelope journalism). The weight of a report was determined by the amount of money inside the envelope. Some organizations would give gifts in other ways—certain medical companies would arrange trips to places like the Maldives or Thailand. All of this has been going on from the beginning,” she added.

Explaining the role of AI in media, Smita said, “I do not view AI as a villain. Previously, if someone could not write English properly, they were mocked; but now, they too can easily write correct English with the help of AI. Back-end tasks are now becoming easier and faster. If we do not learn and master AI, it will become our master; we must ensure that doesn’t happen”.

Regarding the responsibility of a journalist, Smita stated, “Journalists must first have the patience and ability to listen properly. While doing beat journalism, one should not function like a spokesperson for any political party. There must be the courage to question problems whenever they are seen. Above all, one must be aware that what we are doing is only news and only reporting. It should be a platform for any ideology, whether Left or Right. If those thoughts help the maximum number of people and lead to the development of the country, one must become a voice for it”.

ಸುದ್ದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ: ಸ್ಮಿತಾ ಪ್ರಕಾಶ್‌

ಪಕ್ಷಪಾತ ಸಹಜ, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಅದನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಸುದ್ದಿ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು

ಎಎನ್‌ಐ ಪ್ರಧಾನ ಸಂಪಾದಕಿ ಸ್ಮಿತಾ ಪ್ರಕಾಶ್‌ ಜೊತೆ ಮಾಧ್ಯಮದ ಕುರಿತ ಸಂವಾದ

‘ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ರಕರ್ತರೂ ಪಕ್ಷಪಾತಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಪತ್ರಕರ್ತ ನೇರವಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರ್ಥ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಮಗಿಷ್ಟದ ಸುದ್ದಿ, ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಪಕ್ಷ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ನಿಜವಾದ ಪತ್ರಕರ್ತ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಸುದ್ದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ನೀಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ತರಬೇತಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸುದ್ದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಕಥೆ ಹೇಳುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆʼ ಎಂದು ಎಎನ್‌ಐ ಪ್ರಧಾನ ಸಂಪಾದಕಿ ಸ್ಮಿತಾ ಪ್ರಕಾಶ್‌ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು.

ಮಂಗಳೂರಿನ ಟಿಎಂಎ ಪೈ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಶನಲ್‌ ಕನ್ವೆನ್ಶನ್‌ ಸೆಂಟರ್‌ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ 8ನೇ ಆವೃತ್ತಿಯ ಲಿಟ್‌ ಫೆಸ್ಟ್‌ ನ ಎರಡನೇ ದಿನದ ‘ನ್ಯೂಸ್‌ ರೂಂ ಆಂಡ್‌ ನ್ಯೂಸ್‌ ಫೀಡ್‌ʼ ಗೊಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಮಿತಾ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಸುದ್ದಿಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಪಾಡ್‌ಕಾಸ್ಟ್‌ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಅವರು, ʼಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸುದ್ದಿ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ವರದಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಸೋಷಿಯಲ್‌ ಮೀಡಿಯಾ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗದೆ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಸಮಾಜ ಅಂತ್ಯದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಲಿಯುವುದು ಖುಷಿಯ ವಿಷಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಪಾಡ್‌ಕಾಸ್ಟ್‌ ಶುರು ಮಾಡಿದೆʼ ಎಂದರು.

ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ, ಗೃಹ ಮಂತ್ರಿ, ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವಾಲಯ ಹೀಗೆ ಅನೇಕರ ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಿರುವ ಅವರು, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮೊದಲೆ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆಯೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, ʼಪ್ರಶ್ನೆ ಮೊದಲೇ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಸಹಜವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಹೊಸ ಸುದ್ದಿಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅರುಣಾ ಇರಾನಿ, ಕಳೆದ 15 ವರ್ಷದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮದುವೆ ಆಗಿರುವ ಪುರುಷನನ್ನು ಮದುವೆ ಆಗಿರುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪಾಡ್‌ಕಾಸ್ಟ್‌ ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂದರ್ಶನ ಮುಗಿದಾಗ ಅವರ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಬಹುದದಂತಹ ವಿಷಯಗಳಿದ್ದರೆ ಇದನ್ನು ಎಡಿಟ್‌ ಮಾಡಬಹುದೇ ಎಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎಡಿಟ್‌ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆʼ ಎಂದರು.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗೋಧಿ ಮೀಡಿಯಾ ಎಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಚಲನ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಾರಾಟವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸಿದ ಸ್ಮಿತಾ, ʼಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಈ ಮಾತಿದೆ. ʼಲಿಫಾಫ ಜರ್ನಲಿಸಂʼ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು. ಲಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಇದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ವರದಿಯ ತೂಕವನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವಂಥದ್ದು. ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುವುದು, ಕೆಲವು ಮೆಡಿಕಲ್‌ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮಾಲ್ದೀವ್ಸ್‌-ಥೈಲಾಂಡ್‌ ಪ್ರವಾಸ ಏರ್ಪಡಿಸುವುದು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮೊದಲಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆʼ ಎಂದರು.

ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಎಐ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸದ ಸ್ಮಿತಾ, ʼಎಐ ಅನ್ನು ವಿಲನ್‌ ಆಗಿ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಮೊದಲು ಯಾರಾದರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ವ್ಯಂಗ್ಯ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಈಗ ಅವರು ಕೂಡ ಎಐ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರೆಯಬಹುದು. ಬ್ಯಾಕ್‌ ಎಂಡ್‌ ಅಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಕೆಲಸ ಈಗ ಸುಲಭ ಹಾಗೂ ವೇಗವಾಗಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಎಐ ಕಲಿತು ಅದನ್ನು ಮಾಸ್ಟರ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಮಾಸ್ಟರ್‌ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅದಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕುʼ ಎಂದರು.

ಪತ್ರಕರ್ತನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಮಿತಾ, ʼಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಮೊದಲು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಾಳ್ಮೆ ಹಾಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರಬೇಕು. ಬೀಟ್‌ ಜರ್ನಲಿಸಂ ಮಾಡುವಾಗ ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ವಕ್ತಾರರಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದು. ಸಮಸ್ಯೆ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುವ ಧೈರ್ಯ ಇರಬೇಕು. ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸುದ್ದಿ ಮಾತ್ರ, ವರದಿ ಮಾತ್ರ ಎನ್ನುವುದು ಅರಿವಿರಬೇಕು. ಎಡ ಅಥವಾ ಬಲ ಯಾವುದೇ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿರಬೇಕು. ಆ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಆಗುತ್ತದೆ, ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಧ್ವನಿಯಾಗಬೇಕುʼ ಎಂದರು.

The post Newsrooms and Newsfeeds : How Digital Storytelling is Reshaping Public Discourse appeared first on Mangaluru.

Vishwanath Haveri, Mandira, Srijani Mitra, Aanika Gajendragad and Vishnudharan Shetty

Singers are often measured through the lens of cinema: Vishwanath Haveri

“In Karnataka, music is primarily viewed through the background of Sandalwood (the Kannada film industry). However, it is not like that elsewhere. Across India, the band culture is quite popular. Currently, if I sing a song, the importance is often given to which hero I sang for. We are seeing slight changes now as the band culture gains popularity, but it will take more time for a significant shift,” said singer Vishwanath Haveri.

Speaking at the session titled ‘Yuva Dhwanigalu’ (Young Voices), young songwriter Mandira, who has penned over 300 songs, said, “I started writing at the age of 12. My mother introduced me to music. I have been writing stories and songs ever since. I write based on my emotions; I don’t overthink while writing, I simply record my feelings. I revisit the writing later. Even as I write, I visualize how the song might eventually look and feel.”

Young writer Srijani Mitra said, “My literature emerges from the effort to understand the diverse cultures of India and the essence of Indianness.”

Another young writer, Aanika Gajendragad, said, “I love creative writing. I felt I had to bring my imagination out in the form of literature; there was no other way. That is why I started writing and began creating a world of my own. I have decided to pursue writing as my professional career.”

Vishnudharan Shetty moderated the program.

ಗಾಯಕರನ್ನು ಸಿನಿಮಾ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ: ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಹಾವೇರಿ

‘ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಸ್ಯಾಂಡಲ್ ವುಡ್ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಾನು ಹಾಡು ಹಾಡಿದರೆ ಯಾವ ಹೀರೋಗೆ ಹಾಡಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವುದು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈಗೀಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಬ್ಯಾಂಡ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಕೂಡ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬೇಕು’ ಎಂದು ಗಾಯಕ ವಿಶ್ವನಾಥ ಹಾವೇರಿ ಹೇಳಿದರು.

‘ಯುವ ಧ್ವನಿಗಳು’ ಎಂಬ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾತನಾಡಿದರು. 300ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಗೀತರಚನೆ ಮಾಡಿರುವ ಯುವ ಗೀತರಚನಕಾರ್ತಿ ಮಂದಿರಾ ಅವರು ಮಾತನಾಡಿ, ‘12ನೇ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರ ಮಾಡಿದರು. ನಾನು ಕತೆ ಮತ್ತು ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ. ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಬರೆಯುವಾಗ ಯೋಚಿಸಲ್ಲ, ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಬರಹಕ್ಕೆ ಮರುಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಬರೆಯುವಾಗಲೇ ನಾನು ಹಾಡು ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಯುವ ಸಾಹಿತಿ ಶ್ರೀಜನಿ ಮಿತ್ರಾ ಮಾತನಾಡಿ, ‘ಭಾರತದ ವಿವಿಧ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು, ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನು ಅರಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮೂಡಿಬರುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಯುವ ಸಾಹಿತಿ ಆನಿಕಾ ಗಜೇಂದ್ರಗಡ್ ಅವರು, ‘ಸೃಜನಶೀಲ ಬರವಣಿಗೆ ನನಗಿಷ್ಟ. ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಹೊರತರಬೇಕು, ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಬರವಣಿಗೆ ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ನನ್ನದೇ ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ವಿಷ್ಣುಧರನ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟರು.

The post Emerging Voices appeared first on Mangaluru.

ಡಾ. ರೇವತಿ ಸಿ. ಎಂ., ನಾಗೇಶ್‌ ಕಾಲೂರು ಮತ್ತು ಡಾ. ಕಿಶೋರ್‌ ಕುಮಾರ ರೈ ಶೇಣಿ

The responsibility of preserving the Kodava language lies with Kodava mothers: Dr. C.M. Revathi

“Kodava is not just a language; it is an ethnicity and a way of life. Foreign linguists have identified Kodava as a language rich in history. Experts have even suggested that the Proto-Dravidian language itself might have been Kodava. Therefore, it brings me pride to say that the Kodava language has a history spanning over 4,000 years,” said writer and thinker Dr. Revathi C.M.

She was speaking at the session titled “Kodava: Language, Land, and Life.” “In Kodava households today, the language parents use to speak with children is dominated by English words, with only a stray word or two in Kodava. Consequently, the responsibility of nurturing the language lies with all Kodava mothers,” she added.

Participating as another resource person, Nagesh Kalooru said, “Many linguists have noted the presence of Kodava words in Harappa and Mohenjo-daro. Several experts have stated the possibility that the original Proto-Dravidian language was indeed Kodava, and I feel the same. If one knows Malayalam, Tamil, or Tulu, the Kodava language can be understood well. Thus, it is an ‘insider’ language.”

He further stated, “We must pay attention to the antiquity of the language and its unique vowel system. The Kodava language is a symbol of culture and identity alike. Language and culture are mutually interconnected.”

Dr. Kishore Rai Sheni moderated the session.

ಕೊಡವ ಭಾಷೆ ಉಳಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಡವ ತಾಯಂದಿರಿಗಿದೆ: ಡಾ.ಸಿ.ಎಂ. ರೇವತಿ

‘ಕೊಡವ ಭಾಷೆಯೂ ಹೌದು, ಜನಾಂಗವೂ ಹೌದು, ಬದುಕೂ ಹೌದು. ಕೊಡವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಇತಿಹಾಸ ಸಮೃದ್ಧ ಭಾಷೆಯೆಂದು ವಿದೇಶಿ ಭಾಷಾ ತಜ್ಞರು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮೂಲ ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆ ಕೊಡವ ಭಾಷೆ ಆಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ತಜ್ಞರು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕೊಡವ ಭಾಷೆಗೂ 4 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು ಸಾಹಿತಿ, ಚಿಂತಕಿ ಡಾ. ರೇವತಿ ಸಿಎಂ ಹೇಳಿದರು.

‘ಕೊಡವ: ಭಾಷೆ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಬದುಕು’ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾತನಾಡಿದರು. ‘ಕೊಡವ ಭಾಷೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯವರು ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದಗಳೇ ಇವೆ. ಒಂದೆರಡು ಪದ ಮಾತ್ರ ಕೊಡವ ಭಾಷೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಭಾಷೆ ಬೆಳೆಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಡವ ತಾಯಿಯರೆಲ್ಲರದೂ’ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ನಾಗೇಶ್ ಕಾಲೂರು ಅವರು, ‘ಹರಪ್ಪ, ಮೊಹೆಂಜೋದಾರೋ ಕೊಡವ ಪದಗಳು ಇದ್ದವು ಎಂದು ಹಲವು ಭಾಷಾ ತಜ್ಞರು ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮೂಲ ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆ ಏನಿತ್ತು ಅದೂ ಕೊಡವ ಭಾಷೆ ಆಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಹಲವು ತಜ್ಞರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೂ ಹಾಗೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಲಯಾಳಂ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ, ತಮಿಳು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ, ತುಳು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಕೊಡವ ಭಾಷೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಒಳಗಿನ ಭಾಷೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

‘ಆ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಾಚೀನತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ವರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕುರಿತು ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊಡವ ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತೀಕವೂ ಹೌದು, ಅಸ್ಮಿತೆಯೂ ಹೌದು. ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಿತವಾಗಿದ್ದು’ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಡಾ. ಕಿಶೋರ್ ರೈ ಶೇಣಿ ಈ ಗೋಷ್ಠಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದರು.

The post ಕೊಡವ : ಭಾಷೆ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಬದುಕು appeared first on Mangaluru.

ಶತಾವಧಾನಿ ಡಾ. ಆರ್.‌ ಗಣೇಶ್‌, ಅರುಣ್‌ ಭಾರದ್ವಾಜ್‌

A work anchored in ‘Rasa’ is accepted everywhere: Shatavadhani R. Ganesh

“Whatever is rooted in Rasa becomes both popular among the masses and esteemed by the learned. Once you dedicate yourself to Rasa, nothing else is required. We don’t need to assume that excellence and popularity are opposites. While all excellent works may not become popular, it is certainly possible for a work to be both great and popular. We appreciate popular literature that has passed the test of time,” said Shatavadhani R. Ganesh.

He was speaking at the session ‘Chat with Shatavadhani’ hosted by Arun Bhardwaj. Starting his talk with the observation that “future discussions cannot take a definite shape unless fundamental concepts are solidified,” he stated, “Dharma, Brahma, and Rasa are the three core elements of Indianness. Here, Dharma does not mean religion; it is a way of life—a system that sustains and nurtures life. It is a method that teaches the harmony of living together. The universal harmony of the world is Dharma.”

He continued, “That which is the same for everyone and everything is Brahma. It creates a state of non-enmity and fearlessness. Any belief system that aligns with this is beneficial. Furthermore, there is joy (Ananda) in Dharma. If there was no joy in life, one could not even breathe or move. The finest worldly form of that joy is Rasa. If it is possible to live these three, that is true Indianness.”

Earlier in the session, he discussed the poets of the Navodaya (Renaissance) period, explaining the vastness of literature by Govinda Pai and Kuvempu. “The Navodaya period saw the creation of multifaceted literature. They believed that ideals and the ‘unseen’ were more important than mere reality. That is why those works endure even today. They have survived because they possess timeless values,” he said.

A large audience attended the session and listened intently to R. Ganesh’s insights.

ರಸನಿಷ್ಠ ಕೃತಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ: ಶತಾವಧಾನಿ ಆರ್. ಗಣೇಶ್

‘ಯಾವುದು ರಸನಿಷ್ಠವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ ಅದು ಜನಪ್ರಿಯವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ, ವಿದ್ವಜ್ಜನಪ್ರಿಯವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ರಸಕ್ಕೆ ತೆತ್ತುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟರೆ ಆಯಿತು. ನಾವು ಶ್ರೇಷ್ಠವೂ ಜನಪ್ರಿಯವೂ ವಿರುದ್ಧ ಅಂತ ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರೇಷ್ಠವೂ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗದೇ ಹೋಗಬಹುದು. ಶ್ರೇಷ್ಠವೂ ಜನಪ್ರಿಯವೂ ಆಗಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ನೋಡಬೇಕು. ಕಾಲ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತೇರ್ಗಡೆಯಾಗಿರುವ ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತೇವೆ’ ಎಂದು ಶತಾವಧಾನಿ ಆರ್. ಗಣೇಶ್ ಹೇಳಿದರು.

ಅರುಣ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಅವರು ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟ ‘ಶತಾವಧಾನಿಗಳ ಜೊತೆ ಹರಟೆ’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರು. ‘ಮೂಲಭೂತ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಮುಂದಿನ ಚರ್ಚೆ ನಿಶ್ಚಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದ ಅವರು, ‘ಧರ್ಮ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ರಸ ಎಂಬುದು ಭಾರತೀಯತೆಯ ಮೂರು ಅಂಶಗಳು. ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ಮತ ಅಲ್ಲ, ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿ. ತಾಳಿಸುವ, ಬಾಳಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ. ಹೊಂದಿಕೆಯಿಂದ ಬಾಳುವ ಸಮನ್ವಯವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಕ್ರಮ. ಜಗತ್ತಿನ ಸರ್ವ ಸಮನ್ವಯವೇ ಧರ್ಮ. ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವಂತದ್ದು ಬ್ರಹ್ಮ ವಸ್ತು. ಬ್ರಹ್ಮ ವಸ್ತು ನಿರ್ವೈರ, ನಿರ್ಭೀತಿ ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯಾವೆಲ್ಲಾ ಮತಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೋ ಅವು ಹಿತಕಾರಿ ಆಗಿರುವಂತದ್ದು. ಜೊತೆಗೆ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆನಂದವೂ ಇದೆ. ಬದುಕಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಉಸಿರಾಡಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮಿಸುಕಾಡಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಆನಂದದ ಇಹಲೋಕದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರೂಪವೇ ರಸ. ಈ ಮೂರನ್ನು ಜೀವಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅದು ಭಾರತೀಯತೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ನವೋದಯ ಕವಿಗಳ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಿದರು. ಗೋವಿಂದ ಪೈ, ಕುವೆಂಪು ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಗಾಧತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ‘ನವೋದಯದಲ್ಲಿ ಬಹುಮುಖ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಇತ್ತು. ವಾಸ್ತವಕ್ಕಿಂತ ಆದರ್ಶ, ಕಾಣದೇ ಇರುವುದು ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಇವತ್ತಿಗೂ ಆ ಕೃತಿಗಳು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆ. ಈ ಕೃತಿಗಳು ಕಾಲಾತೀತ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಇವತ್ತಿಗೂ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಭಿಕರು ಭಾಗವಹಿಸಿ ಆರ್. ಗಣೇಶ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾದರು.

The post ಶತಾವಧಾನಿಗಳ ಜೊತೆ ಹರಟೆ appeared first on Mangaluru.